انفارکتوس میوکارد حاد، جدی ترین و کشنده ترین فرم بیماری عروق کرونری قلب است. علیرغم پیشرفت ها در تشخیص و درمان، انفارکتوس میوکارد حاد به عنوان یک معضل بزرگ بهداشتی در دنیا مطرح بوده و در کشورهای در حال توسعه به طور قابل توجهی در حال افزایش است. شواهد نشان می دهد که برنامه های بازتوانی مبتنی بر تمرینات بدنی، بعد از رخداد حوادث قلبی عروقی تاثیر مهمی بر کاهش میزان مرگ و میر و بهبود شرایط زندگی در این بیماران دارد. بازتوانی قلبی یک جزء اساسی و مهم در برنامه مراقبتی بیماران دچار انفارکتوس قلبی می باشد. از جمله روش های غیردارویی جهت کاهش علائم فوق می توان به تکنیک آرامسازی پیشرونده عضلانی اشاره نمود که بر کاهش تن عضلانی در عضلات مهم بدن تاکید دارد. در این روش عضلات بدن طی دوره هایی ابتدا منقبض و سپس ریلکس می شوند. این روش آرامسازی از تئوری روانی-عصبی-ایمونولوژی تبعیت می کند و با استفاده از سیستم سایکونرواندوکرین و فعالسازی سیستم سمپاتیک و پاراسمپاتیک باعث کنترل عوارض ناشی از تنش می شود. تاثیرات مثبت این روش در مورد برخی از بیماری ها مورد تائید قرار گرفته، نشان داده شده که در جهت کاهش تنیدگی، استرس، اضطراب، تهوع، استفراغ و درد، می تواند مفید واقع شود. مطالعه مروری حاضر به معرفی تکنیک آرامسازی پیشرونده عضلانی و تاثیرات آن بر پیامدهای ناشی از انفارکتوس میوکارد حاد قلبی می پردازد.

زمینه و هدف: خستگی یکی از شایع ترین و ناتوان کننده ترین علایم در بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس (ام اس) می باشد، که باعث ایجاد اختلالات مشخص و تاثیرات مخرب بر عملکرد روزانه، فعالیت های جسمی، ایفای نقش شغلی و اجتماعی و در کل کاهش سطح کیفیت زندگی در مبتلایان به این بیماری می گردد. شیوع استفاده از درمان های مکمل در میان مبتلایان به ام اس در حال افزایش است این مطالعه با هدف بررسی تاثیر تکنیک آرام سازی پیشرونده عضلانی بر میزان خستگی بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس انجام شد.روش بررسی: در یک مطالعه نیمه تجربی، 66 بیمار مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس عضو انجمن ام اس ایران پس از نمونه گیری به روش آسان، به صورت تصادفی در دو گروه شاهد (33 نفر) و آزمون (33 نفر) قرار گرفتند. برای گروه آزمون در مدت دو ماه، 60 جلسه اجرای تکنیک آرام سازی پیشرونده عضلانی و برای گروه شاهد هیچگونه مداخله ای انجام نشد. اطلاعات با استفاده از پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک، ابزار سنجش شدت خستــگی (FSS) و چک لیست هـای خود گزارش دهی جمع آوری گردید. برای تجزیه و تحلیل اطلاعات از آزمون های آماری t زوجی، t مستقل، آنالیز واریانس با اندازه گیری های مکرر و تعیین همبستگی متغیرها استفاده گردید.یافته ها: قبل از مداخله تفاوت معنی داری در مشخصات دموگرافیک، طول مدت بیماری و وضعیت گسترش ناتوانی، شاخص توده بدنی و امتیاز خستگی در دو گروه وجود نداشت. امتیاز خستگی در گروه آزمون و شاهد به ترتیب 4.69±1.03 و 5.43±0.96 (P<0.01) یک ماه و 4.09±1.06 و 5.43±1.08 (P<0.001) دو ماه پس از مداخله بود. آزمون آماری آنالیز واریانس با اندازه گیری های مکرر تفاوت معنی داری را از نظر میزان خستگی بین دو گروه شاهد و آزمون در سه بار اندازه گیری نشان داد (P<0.01).نتیجه گیری: اجرای تکنیک آرام سازی پیشرونده عضلانی در بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس می تواند باعث کاهش خستگی در این بیماران گردد، لذا انجام این تکنیک به عنوان یک روش موثر، مقرون به صرفه در هزینه و زمان، دارا بودن قابلیت یادگیری و اجرای آسان به بیماران مبتلا به ام اس توصیه می گردد.

مقدمه: بی خوابی مزمن از شکایات شایع بیماران تحت همودیالیز می باشد. پژوهش حاضر به منظور تعیین تاثیر آرام سازی پیشرونده عضلانی بر بی خوابی بیماران تحت همودیالیز انجام گرفته است.مواد و روش ها: پژوهش حاضر یک پژوهش نیمه تجربی یک گروهی قبل و بعد می باشد. تعداد 42 بیمار تحت درمان با همودیالیز که دارای مشکل بی خوابی بودند و حداقل به مدت 6 ماه تحت همودیالیز نگهدارنده قرار داشتند، به روش نمونه گیری مبتنی بر هدف انتخاب شدند. ابزار جمع آور داده ها شامل شاخص شدت بی خوابی و برگه ثبت خواب دو هفته ای بود که قبل و پس از آرام سازی توسط نمونه ها تکمیل گردید. آرام سازی پیشرونده عضلانی طی 3 جلسه به بیماران آموزش داده شد و از آنها خواسته شد به مدت یک ماه، روزی دو بار به انجام آرام سازی بپردازند و پس از هر بار، برگه ثبت آرام سازی را تکمیل کنند. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون های تی زوجی، ویلکاکسون، مک نمار، پیرسون و اسپیرمن استفاده گردید.یافته ها: بیشتر نمونه ها زن (54.5 درصد)، متاهل (60 درصد) و خانه دار (54.2 درصد) بودند. میانگین سنی نمونه ها 42.83±12.85 سال و میانگین سابقه درمان با همودیالیز 4.97±4.54 سال بود. تحلیل داده ها نشان داد که میانگین نمره شدت بی خوابی پس از آرام سازی (6.34±5.04) به طور معنی داری کمتر از زمان قبل از آرام سازی (15.54±6.16) بود (P<0.001). متغیرهای مربوط به برگه ثبت خواب نظیر مدت زمان به خواب رفتن، تعداد بیدار شدن ها در طی شب و مدت زمان خواب واقعی شبانه قبل و پس از انجام آرام سازی اختلاف معنی داری (P<0.001) را نشان دادند.نتیجه گیری: با توجه به نتایج این پژوهش، آرام سازی پیشرونده عضلانی باعث بهبود شدت بی خوابی و متغیرهای مربوط به خواب بیماران همودیالیزی می گردد و می تواند به عنوان یک روش مفید در بخش های همودیالیز آموزش داده شود.

مقدمه: تهوع و استفراغ، یکی از شایع ترین مشکلات دوران بارداری است. از آنجا که بسیاری از محققین نقش اضطراب و یا افسردگی را در بروز تهوع و استفراغ بارداری مؤثر دانسته اند، آرام سازی با افزایش میزان آرامش احتمالاً می تواند سبب کاهش تهوع و استفراغ در زنان باردار شود، لذا مطالعه حاضر با هدف تعیین تأثیر آرام سازی عضلانی بر تهوع و استفراغ زنان باردار انجام شد. روش کار: این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی در سال 1397 بر روی 66 زن باردار 12-6 هفته با تهوع و استفراغ بارداری، مراجعه کننده به دو مرکز انتخابی بهداشتی درمانی شهر مشهد انجام شد. افراد در دو گروه مداخله و کنترل قرار گرفتند. پس از برگزاری 2 جلسه آموزش آرام سازی پیشرونده عضلانی طی یک هفته برای گروه مداخله، واحدهای پژوهش تمرینات را به مدت 4 هفته در منزل انجام دادند. در گروه کنترل از طرف پژوهشگر آموزشی داده نمی شد. ابزار مورد استفاده در این مطالعه شامل: شاخص تهوع و استفراغ رودز و پرسش نامه افسردگی، اضطراب و استرس بود. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه 25) و آزمون های من ویتنی، تی مستقل، آنالیز واریانس با اندازه های تکراری و فریدمن انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنی دار در نظر گرفته شد. یافته ها: میانگین نمره تهوع، استفراغ و عق زدن و نمره کل تهوع، استفراغ و عق زدن در گروه مداخله قبل از مطالعه به ترتیب 3/2± 6/4، 3/2± 2/3، 7/1± 7/2 و 0/5± 6/10 و بعد از مطالعه 4/1± 8/2، 3/1± 8/1، 9/0± 6/1 و 8/2± 6 بود، در حالی که میانگین نمره تهوع، استفراغ و عق زدن و نمره کل تهوع، استفراغ و عق زدن در گروه کنترل قبل از مطالعه به ترتیب 1/2± 4/4، 4/2± 3/2، 8/1± 8/2 و 7/1± 5/9 و بعد از مطالعه به ترتیب 6/1± 8/3، 9/1± 3/2، 2± 7/2 و 8/4± 8/8 بود که بر اساس نتایج آزمون های آماری، در گروه مداخله در طی تمام مراحل اندازه گیری، میانگین نمره تهوع، استفراغ و عق زدن و نمره کل تهوع، استفراغ، عق زدن زنان باردار کاهش معنی داری داشت (001/0>p)؛ در حالی که در گروه کنترل، در برخی مراحل اندازه گیری، کاهش معنی دار نداشت (05/0

مقدمه: تغییرات هورمونی ناشی از بارداری می تواند احساسات و عواطف فرد را تغییر دهد. اضطراب و افسردگی شایعترین اختلالات روانی در طول بارداری می باشد. آرام سازی یکی از مداخلاتی است که با تاثیر بر سیستم سمپاتیک، سبب افزایش میزان آرامش می شو د و احتمالا می تواند سبب کاهش میزان تنش روانی در زنان باردار شود.هدف: تعیین تاثیر آرام سازی پیشرونده عضلانی بر میزان افسردگی، اضطراب و استرس زنان نخست باردار.روش: این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی بر روی 66 زن نخست باردار در محدوده زمانی اردیبهشت تا شهریور 1393 در دو مرکز بهداشتی درمانی تحت پوشش مرکز بهداشت شماره یک شهر مشهد انجام شد. واحدهای پژوهش با تخصیص تصادفی به دو گروه آرام سازی پیشرونده عضلانی و کنترل تقسیم شدند. پس از برگزاری دو جلسه آموزش آرام سازی پیشرونده عضلانی طی دو هفته، گروه مداخله تمرینات را به مدت 4 هفته در منزل انجام می دادند. ابزار مورد استفاده در این مطالعه مقیاس استاندارد افسردگی، اضطراب و استرسDASS 21  بود. تحلیل داده ها با نرم افزار آماری SPSS ویرایش 11.5 با استفاده از آزمون های من ویتنی و تی مستقل انجام شد.یافته ها: میانگین سنی واحدهای پژوهش در این مطالعه 25.5±4.3 سال بود. دو گروه قبل از مطالعه از نظر میزان افسردگی، اضطراب و استرس تفاوت آماری معنی داری نداشتند، اما بعد از مداخله، میزان افسردگی (p<0.001)، اضطراب (p<0.001) و استرس (p<0.001) زنان باردار به طور معنی داری در گروه آرام سازی پیشرونده عضلانی کمتر از گروه کنترل بود.نتیجه گیری: با توجه به اثر آرام سازی بر کاهش میزان افسردگی، اضطراب و استرس و از طرفی نداشتن عارضه و راحتی انجام، این روش می تواند به عنوان راهکاری برای کاهش میزان افسردگی، اضطراب و استرس زنان طی بارداری توصیه شود.

سابقه و هدف نارسایی قلبی بیش از سایر بیماری های مزمن باعث اختلال در کیفیت زندگی بیماران می شود. برای بهبود کیفیت زندگی بیماران می توان از درمان های دارویی و غیر دارویی استفاده کرد. از جمله درمان های غیردارویی، آرام سازی پیشرونده عضلانی است و در این پژوهش به بررسی تاثیر آن بر کیفیت زندگی بیماران مبتلا به نارسایی قلبی پرداخته شد. روش بررسی در این کارآزمایی بالینی، 70 نفر از بیماران به صورت تصادفی در دو گروه کنترل و آزمون قرار گرفتند و سپس پرسشنامه مشخصات دموگرافیک و MLHFQ را تکمیل کردند. پس از 5 جلسه آموزش آرام سازی پیشرونده عضلانی در گروه آزمون و یک ماه پیگیری بیماران، پرسشنامه ها دوباره تکمیل شد. برای تحلیل اطلاعات از آزمون های آماری کای اسکوئر، تی مستقل و زوجی در SPSSver24 استفاده شد. یافته ها میانگین کیفیت زندگی قبل از مداخله در بیماران گروه کنترل 4/49 و در گروه آزمون 68/54 بود که اختلاف معنی داری نداشتند. بعد از مداخله، میانگین کیفیت زندگی بیماران گروه کنترل به 57/52 و گروه آزمون به 25/47 رسید و کاهش معنی دار میانگین کیفیت زندگی بیماران گروه آزمون بعد از مداخله نسبت به قبل از مداخله نشان دهنده بهبود کیفیت زندگی این گروه و تاثیر مداخله در بهبود کیفیت زندگی این بیماران بود. نتیجه گیری آرام سازی پیشرونده عضلانی نسبت به گروه کنترل (افت کیفیت زندگی) باعث بهبود معنی دار کیفیت زندگی شد. از این رو می توان نتیجه گرفت که آرام سازی پیشرونده عضلانی بر بهبود کیفیت زندگی بیماران مبتلا به نارسایی قلبی موثر است.

مقدمه: افسردگی یکی از شایع ترین اختلالات روانپزشکی در بیماران مبتلا به دیابت است که بروز آن علاوه بر تاثیر بر سیر درمان، می تواند پیش آگهی بیماری را نیز دستخوش تغییر کند.مطالعه حاضر باهدف تعیین تاثیرآرام سازی پیشرونده عضلانی بر افسردگی بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 انجام شد.روش کار:این مطالعه کارآزمایی بالینی بر روی 77 بیمار مراجعه کننده به مرکز دیابت شهرستان سبزوار در سال 1394 انجام شد.افراد شرکت کننده در مطالعه آزمون افسردگی بک را تکمیل کردند و در صورت کسب نمره 28-14 (افسردگی خفیف و متوسط) وارد مطالعه شدند.سپس بیماران پس از تکمیل رضایت نامه، به صورت تصادفی به دو گروه آرام سازی پیشرونده عضلانی (37 نفر) و کنترل (40 نفر) تقسیم شدند.آرام سازی هفته ای 2 مرتبه به مدت 20-30دقیقه تحت نظارت پژوهشگر در طی 6 هفته اجرا شد و در پایان هفته ششم مجددا آزمون افسردگی بک تکمیل گردید. داده ها با استفاده از آمار توصیفی تحلیلی با نرم افزارSPSS (نسخه 16) تجزیه وتحلیل شد و P مساوی 0.05 به عنوان سطح معنی دار در نظر گرفته شد.یافته ها: میانگین نمره افسردگی بعد از مداخله در گروه آرام سازی از 20.91±4.20 به 11.29±2.85 و در گروه کنترل از 60.20±21.4 به 19.99±3.61 رسید. بر اساس آزمون آماری تی مستقل بین دو گروه اختلاف آماری معنا داری وجود داشت (P<0.001). آزمون آماری تی زوجی تفاوت آماری معناداری را از نظر نمره افسردگی قبل و بعد از مداخله در گروه آرام سازی عضلانی نشان داد (P<0.001) در حالی که درگروه کنترل اختلاف آماری معناداری وجود نداشت (P=0.204).نتیجه گیری: آرام سازی پیشرونده عضلانی روشی موثردرکاهش میزان افسردگی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 می باشد.

زمینه: خواب و استراحت از نیازهای اساسی و فیزیولوژیک انسان می باشد در حالی که اختلال خواب از شکایت های شایع در بیماران دیالیزی می باشد. لذا این مطالعه با هدف تعیین تاثیر تکنیک آرام سازی پیشرونده عضلانی بر روی کیفیت خواب بیماران همودیالیزی انجام شده است.روش ها: در این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی شده تاثیر تکنیک آرام سازی پیشرونده عضلانی بر کیفیت خواب 100 نفر از بیماران همودیالیزی بیمارستان امام رضا (ع) کرمانشاه در دو گروه آزمون و کنترل با استفاده از پرسشنامه کیفیت خواب پیتزبورگ در سال 1390 بررسی شد. تجزیه و تحلیل یافته ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 16 انجام گردید.یافته ها :در این مطالعه بین میانگین تغییرات کیفیت خواب قبل و پس از انجام آرام سازی در گروه شاهد و مطالعه تفاوت آماری معناداری مشاهده نشد (P=0.15)، هر چند که بین نمره کیفیت خواب قبل و پس از مداخله در گروه مورد تفاوت آماری معناداری مشاهده شد (P=0.005).نتیجه گیری: گرچه آرام سازی باعث بهبود کیفیت خواب بیماران شد لیکن نتوانست کیفیت خواب میانگین را به حد طبیعی برساند و تاییدی بر مختل بودن شدید کیفیت خواب در این بیماران و عدم کنترل برخی عوامل تاثیرگذار می باشد.